ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Επιμέλεια ανθολόγησης: Θεοχάρης Παπαδόπουλος Κουρασμένα κορμιά,λήκυθοι τα ραίνουν προτού καν αυτά φύγουνε για πάντα. Παλικάρια που τα ρημάζει το κυνήγι του τσακίσματος και μία νύχτα που το αγκάλιασμα,δεν ευδοκίμησε ακόμη στις κρυφές γωνιές της. Παράταιρες στου Κόσμου το στρώμα οι ματιές των εραστών το κορμί τους ξεφλούδισε τις αισθήσεις τους και τώρα αυτές πως τουρτουρίζουν... Αγάπη δεν τους στέκεται και πέφτουνε μαζικά και πνίγονται στα ποτάμια των συνόρων. Χρήστος Δημούλας Οι δρόμοι ξεγεννούν τοπία Οι δρόμοι ξεγεννούν τοπία
Τοπία ξένα πέτρες αλλιώτικες
Η ελπίδα σιδερώνεται στις ανηφόρες
Στις κατηφόρες ξινό το γάλα και δεν πίνεται
Οι συκοφαντίες περιέχουν πολύ λίπος
Η θάλασσα τη νύχτα πηχτός υδράργυρος
Βρέφη θηλάζουν το αλάτι
Μυρίζει ο ουρανός φτερά που καίγονται
Οι φωνές, οι φωνές…
Άκου, η προσφυγιά είναι βαρύ ταμπάκο
Όλοι είναι οι άμαθοι, ξερνούν τα σωθικά τους
Ράβουν τ΄ αθόρυβά τους κλάματα σε σημαία χωμάτινη
Καθώς το μέλλον άβατο
Το παρε...