ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ 1

  Γράφει ο Νίκος Σουβατζής           Ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη συγγραφή ποίησης κάνει με την πάροδο του χρόνου τρεις σημαντικές διαπιστώσεις. Ας τις εξετάσουμε αναλυτικά.         Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι στον αγώνα που κάνει για να ολοκληρώσει μια ποιητική συλλογή, να βρει εκδοτική στέγη, να προωθήσει τη δουλειά του και να καταξιωθεί είναι εντελώς μόνος. Για πολλούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, η συγγραφή και ειδικά η συγγραφή ποίησης δεν είναι μια σοβαρή δραστηριότητα. Θεωρούν ότι είναι ένα χόμπι, μια ασχολία για να περνάει κανείς την ώρα του, μια λόξα νεανική.        Επομένως δεν είναι καθόλου σπάνιο, αν ασχολείσαι με την ποίηση, ακόμα και πολύ δικοί σου άνθρωποι που ποτέ δεν αμφέβαλλες για την αγάπη τους να μην μπορούν να σε καταλάβουν. Να πιστεύουν ότι το να μην μπορείς, για παράδειγμα, να εκδώσεις την ποιητική σου συλλογή είναι ένα ασήμαντο π...

         Παρακάτω παραθέτω ορισμένα ποιήματα για την αυτοχειρία. Δεν είναι όλα τα ποιήματα, που έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά προσωπικές μου επιλογές.  Η φαρμακωμένη  Τα τραγούδια μου τα `λεγες όλα, τούτο μόνο δε θέλει το πεις, τούτο μόνο δε θέλει τ’ ακούσεις αχ! Τη πλάκα του τάφου κρατείς. Ώ παρθένα! Αν ημπόρειαν οι κλάψες πεθαμένου να δώσουν ζωή, τόσες έκαμα κλάψες για σένα, που ‘θελ’ έχεις τη πρώτη πνοή. Συμφορά! Σε θυμούμαι καθόσουν στο πλευρό μου με πρόσωπο αχνό. "Τι έχεις;" σου `πα κι εσύ μ’ αποκρίθης: "Θα πεθάνω, φαρμάκι θα πιω". Με σκληρότατο χέρι το πήρες, ωραία κόρη κι αυτό το κορμί, οπού του `πρεπε φόρεμα γάμου, πικρό σάβανο τώρα φορεί. Το κορμί σου `κεί μέσα στο τάφο το στολίζει σεμνή παρθενιά του κακού σ’ αδικούσεν ο κόσμος και σου φώναζε λόγια κακά. Τέτοια λόγια αν ημπόρειες ν’ ακούσεις, οχ το στόμα σου τι ’θελε βγει; "Το φαρμάκι που πήρα κι οι πόνοι δεν εστάθηκαν τόσο σκληροί". Κόσμε ψεύτη! Τες κόρες τες μαύρες ...